Welkom bij Knarrenhof

een pagina
terug
thuis

Verleden, Heden, Toekomst

Verleden

Hofjes zijn ooit ontstaan als een plek waar bepaalde groepen mensen veilig en beschermd waren. Het begon voor monniken en pelgrims (refugia) en als voorloper van een ziekenhuis (gasthuis). Later gaven ze huisvesting voor gilden, voor 'vrouwen van onbesproken gedrag' (zogenaamde vrouwenconventen), en bij uitzondering voor mannen (dat gaf maar gedoe...). Met de opkomst van de gegoede burgerij in de 15e eeuw kwamen er meer rijken die vanuit christelijke plicht hofjes stichtten, maar er vaak ook familie lieten wonen. In de 19e eeuw kwamen hofjes op vanuit de Hervormde Gemeenschap, bevlogen industrielen en de eerste woningcorporaties. Van dit alles nemen we graag de sfeer, de rust en de bescherming mee naar ons concept. Maar qua privacy en luxe doen we het totaal anders.

Recent Verleden & Toekomst

Eigenlijk zijn bejaardentehuizen plekken waar vrijwel niemand uit zichzelf naar toe wil, en waarvan inmiddels ook nog is gebleken dat ze eigenlijk te duur zijn. In die zin zijn de bejaardentehuizen een omgekeerde inspiratie. Hoe kunnen we voorkomen dat mensen daar naar toe zouden moeten? Want als je weinig anders kunt doen dan wachten tot wanneer je koffie wordt langsgebracht dan is de koffie vanzelfsprekend al snel te vroeg of te laat, te sterk of te lauw.

Vandaar dat door Knarrenhof is gezocht naar een formule waarbij mensen met woon- en levenservaring met zelforganisatie en zelfredzaamheid zich zo lang mogelijk zelf kunnen redden. Dat betekent een zeer goed doordacht ruimtelijk en sociaal concept. Niet alleen is het goed om fysiek bezig te blijven, maar ook voor de zingeving en het zelfrespect. Daarbij is het positieve van een bejaardentehuis – de sociale contacten – wel meegenomen in dit concept.

Een prachtige inspiratie is het boek ''Zolang er Leven is'', het geheime Dagboek van Hendrik Groen. Hendrik weet met zijn Omido-club ondanks het 'regime' van mevrouw Stelwagen er in het bejaardentehuis toch een dolle boel van te maken. Het inspirerende is dat als je gelijkgestemden bij elkaar zet er altijd leuke plannen komen. De campagnes en avonturen van Hendrik en zijn groep zijn hilarisch, want leeftijd zegt niets over koppigheid, volgzaamheid of ondeugendheid. In een bejaardentehuis moet je je aan 'regels en protocollen' van anderen houden. Knarrenhof maakt ze zelf met de eigen hovelingen.

Atul Gawande is een arts uit India die vol verwondering keek naar hoe men in 'het Westen' met de zorg voor ouderen omgaat. Hij beschrijft in zijn boek 'Sterfelijk Zijn' de opkomst van de mensgerichte zorg, hoe belangrijk autonomie en zelfredzaamheid is voor mensen, juist ook als lichaam en geest langzaamaan minder worden. Hij beschrijft prachtig hoe sinds de jaren 70 in Amerika het besef kwam dat de medische aanvliegroute bij ouderenzorg niet de juiste is. 

Sinds najaar 2014 zijn we als Knarrenhof een van de Voorbeeldprojecten/Koplopers in het programma van het Ministerie van BiZa (MiBiZa)/Platform 31 voor het oprichten van een woon cooperatie. Daarbij zijn de bewoners eigenaar/beheerder. Is dit vaag linksig gepraat van intellectuele would-be zwevers als Adri Duijvestein? Welnee, in onze ogen zijn deze zwevers zieners. Luister maar eens naar deze uitzending. De bewoners in de Teilingerstraat teR otterdam zijn al tientallenjaren beheerder van de woningen. Ze betalen gemiddeld nog geen 200E huur per maand en hebben van daaruit net de financiering van de hele fundering geregeld en betaald zonder tussenkomst van de bank. The Right to Manage!

Plak maar (kopieer en plak met je rechtermuisknop) navolgend linkje eens in je internet zoekmachine:

http://www.radio1.nl/item/246956-Huurders%20worden%20eigen%20baas.html

Verleden, Heden, Toekomst Verleden, Heden, Toekomst Verleden, Heden, Toekomst